هی پسر !

چرا مواظب خودت نیستی ؟

چرا میان کوچه خواب های من ٬

                           مدام پرسه میزنی ؟

مگر نه اینکه من به خواب رفته ام ٬

                                    و تو به نا کجا ...

با تمام بچگی ام...

همه ی زن ها را دوست دارم .

                     بیوه های جوان را بیشتر ...

        کی ؟

                هوس کرده باشم .

و دهانم بوی پستان تو داشت .

و همین ...

برای مردانگی ام

                               کافی بود .

کودکی گفت پدر جان ٬ دیشب

                               بس که باران آمد ٬

                                                 کوچه ی ما خاکیست !

و پدر جان خندید ...

             که پسر !

                   زن کودک مرده ایی

                       گر شنود صحبت تو,

                         می خندد...

و پسر می گرید ٬ 

           بر خنده یِ او 

                        مثل باران...

راست می گفت پسر ٬

                   در شبِ خفته یِ بی دردیِ ما ٬

                                                آسمان هر چه ببارد ٬

                                                           کوچه ها خاکی تر .

                                        خنده ی رهگذران ٬

                                                               بی پرواتر . 

میان این همه بیهودگی دلم پوسید .

همیشه یک نقطه ی خالی ...

                                   برای من بگذار.

                                                     ...

همین که قدم به کوچه می گذارم ٬

                                             تازه می فهمم

              دلم میان نفس های خواب تو جا مانده است ٬

                                                                      تا بسوزد ...

  برای روحی که در انتظار نسوخ٬    

                                                 مانده پشت مادرانگی هایم .

برای تو

        که جای من هر صبح

                        کنار بوی تنم

                             دوباره می خوابی ...

و من ٬

              بدون دلم هر روز

                               میدان شهر را ٬

                                     دور می زنم تا شب .

در این روز های سنگین ...

آغاز که می کنی ٬

                کودکانی آرزو بردل

دست در گردنِ من حلقه می کنند.

در این روز های سنگین ...

               من ٬

به بلوغ کهنه ی مو های خاکستری رنگ ٬

            و ضعیفه یِ زنانگی هایم ٬

                                                         شک دارم .

                                    ( این زبان حال یک بیمار روحی ست  که آشفتگی هایش مرا رنج  می دهد)

من خانه ام را دوست دارم

خانه ی ما بهترین  جای دنیاست .

                         خیلی عزیز است .

ما در خانه میخندیم و

               می رقصیم ...

من خانه ام را دوست دارم

اتاقم ...

تلویزیون را ...

وقتی سر به سرش می گذارم .

بازی فوتبالمان گوشه حیاط ...

همه را ....همه را دوست دارم

                                   بی نظیر است .

من باغچه را دوست دارم

گل های کاغذی را...

من آفتاب گردان هایمان رادوست دارم .

                              بی نظیر است .

من بی سبب می خندم

                 وقتی تار موهایم

در پیشانی ام تاب میخورد .

من به رفتنت می خندم ...

من به آمدنت ...

من دوست دارم تنها بخندم .

من بی دلیل خندیدنم را در اتاقم ٬

                                        دوست دارم .

من خیره خیره ماندنم را دوست دارم

در یک خیال دور نا معلوم .

.

.

.

راستی

نمی خواهی بعد از ظهر های خسته را قدم بزنی ؟

ظهور میکنی ٬

همیشه در خفقان یک کوچه ی بن بست .

تا در شفاعت اعجازت ٬

                            دیوارها ...

                                      آستانه شوند .

و در آن سوی آستانه ٬

                      در ازدحام روشن رستگاران ٬

گم می شوی کم کم ...

                             تا اتفاق یک کوچه ی دیگر .

به شانه هایت فکر کن .

نگران اعتراف چشم های من نباش .

ساعت خانه ی ما همیشه به وقت رسمیست .

و کبکمان هم که به فتوای تو ٬

                                    خروس می خواند !

قول می دهم زین بعد

              با بوی گس ِشیر ٬

                               معطر کنم گریبانم را !

                     تا باورت شود ٬

                         اندوه نگاهم از بی خوابیست .

تمام تنم ٬

کبوترانیست

که رو به آسوده ترین شاخه ساران بلندت ٬

                                             پرواز می کنند.

تویی که چون صلیب ٬

در چار سوی مریم چشمانم

                   قیام می کنی .!

                                     مدام ...

و مثل نخیلان سوخته ٬

                             بی سر ٬

                              ایستاده  می میری .